We kennen het ondertussen al allemaal, als er live reporters ter plaatse zijn, gebeurt het wel eens dat er een onnozelaar MOET in beeld komen. Maar sommige mensen overdrijven zodanig in die pose waardoor het lijkt alsof ze toevallig op ieder belangrijk evenement ter plaatse zijn. Met sommige mensen bedoel ik 1 man: Paul Yarrow. Paul Yarrow is al maanden op de Britse televisie, hij is zelfs zichtbaar in interviews uit Maart. En iedere keer heeft hij dezelfde trui aan en iedere keer loopt hij nonchalant in beeld. Er is een blog dat de vele verschijningen in beeld wil brengen. Grappig of ronduit creepy ? Hoe komt hij altijd zo snel ter plaatse en weet hij waar het nieuws hem afspeelt ? Het zijn enkele mysteries die rond de vleesgeworden legende zweven, de Legende van Paul Yarrow ofwel The Observer.
Kortfilmpje over 3 tieners in het hartje van London die worstelen met wie ze zijn, wie ze willen zijn en wie ze zijn geworden… Gemaakt door Rob Chiu, die eigenlijk eerder bekend staat voor zijn Motion Graphics maar als je het mij vraagt, dit smaakt naar meer.
Wat als je wakker wordt en je bevindt zich nog steeds in een droom. Hoe weet je dan nog wat realiteit is en wat droom? Hoeveel niveau’s van dromen kan je aan vooraleer je volledig je grip op de realiteit verliest en je droom als werkelijkheid ziet? Het zijn vragen die opkomen als we naar Inception kijken, de nieuwste van Christopher Nolan.
De man achter Memento en The Dark Knight heeft weer een pareltje voor op zijn CV. Er zijn gigantisch vette knipogen naar The Matrix en James Bond, vreemde combinatie maar het werkt! Leonardo DiCaprio en zijn crew (waaronder Joseph Gordon-Levitt uit 500 days of Summer en Ellen Page uit Juno) acteren alsof hun leven er vanaf hangt. Leo’s getormenteerde personage krijgt de kans om in het reine te komen met zijn verleden en terug te keren naar zijn kinderen. Wat moet hij dan precies doen? Wat is er in het verleden gebeurd ? Het antwoord zou enkel de ervaring vergallen, kijk naar de trailer, trommel wat vrienden op, plof je in de comfortabele cinema-zetel met popcorn of nacho chips en laat het allemaal op je afkomen.
We leven in tijden waarin alles verbonden is met elkaar, we leven in een tijd waar user experience een niet te verwaarlozen factor is in het ontwikkelingsproces. En dan krijgen we zalige producten zoals: Flipboard. Een volledig persoonlijk magazine dat artikels haalt uit je twitter en facebook feed. Alles in een mooi jasje. Meer van dit, alstublieft!
When you hear that trumpet sound
Gonna get up out of the ground
There ain’t no grave gonna hold my body down
Ik ben alweer volledig in mijn Johnny Cash-periode, allemaal dankzij The Johnny Cash Project. Het concept is geniaal, iedereen kan een portret van Johnny Cash tekenen op de site. Er zijn verschillende frames waaruit je kan kiezen en op het eind kan je alle frames na mekaar afspelen en krijg je een videoclip voor Johnny’s laatste single “Ain’t no grave”. Maar daar eindigt het niet bij, je kan ook kijken hoe andere mensen hun frame getekend hebben, je kan erop stemmen, je kan die frame hertekenen. Je kan een stijl meegeven en dan alle frames filteren op die stijl. Ik ben eigenlijk echt volledig van m’n sokken geblazen hoe ze dit gedaan hebben. Hoe ze het zo vlot kunnen maken. Respect! Voor zowel de makers van deze site, als voor The Man in Black.
