Het internet is de snelweg van informatie en informatie moet daarom niet altijd serieus zijn. In tegendeel, er mag wel es gelachen worden. Onlangs kwam ik op deze blog tegen: Hyperbole and a half. Misschien ben ik easily amused maar serieus, ik heb al tranen gelachen met sommige posts. Alles draait rond de schrijfster Allie, een gewoon meisje die vecht tegen het volwassen worden. Ze kan wel degelijk tekenen maar kiest ervoor om alles zo kinderachtig mogelijk te tekenen en geloof me, het geeft een humoristische meerwaarde!

Wat doen jullie hier nog?! Ga naar de site! Nu!

Er zijn verschillende manieren hoe jij mij kan helpen aan nieuwe bezoekers en dat is door zoveel mogelijk reclame te maken. Reclame die door zoveel mogelijk mensen gehoord kan worden. Dus ben ik na kleine brainstorm-oefening aan een lijstje gekomen.

1. Voor de exhibitionisten: loop naakt op een evenement, liefst een evenement waar er camera’s zijn. Voetbal- en tennismatches zijn daar ideaal voor, maar jammer genoeg al achterhaald. Wees creatief en trek erop uit, denk aan nationale defilé’s, kookprogramma’s, live-reportages, … Terwijl je daar als een wilde naakt rondloopt, schreeuw mijn URL.

2. Vertel aan zoveel mogelijk mensen over mijn blog, hoe het je leven verandert heeft en hoe je van een miezerig hoopje ongeluk  getransformeerd bent in een zwaan. Geef hen mijn blog en zeg hoe je spiritueel verrijkt bent, deze zin werkt vooral goed in beursen voor paragnosten. Zeker de moeite.

3. Vraag een plaatje aan, voorkeur gaat naar Boston – More than a feeling, op de radio speciaal voor mij. Pas op, via de radio kan een URL niet verstaanbaar klinken, vergeet dus zeker niet goed te articuleren. Spel het desnoods voor hen uit.

4. Bel naar belspelletjes wanneer ze een woord zoeken, probeer de presentatrice te verwarren door onduidelijke onzin uit te praten. Rammel woorden na mekaar uit met de intonatie van een zin. Voorbeeld: “Tepelklem teen nagel haarsprietje ?”. Wanneer er een stilte volgt, flap mijn blog eruit. Wanneer het kan, neem dit op en smijt het op youtube om ook zelf te kunnen genieten van wat internetfaam.

5. Of ja, zet me in je blogroll. Dat kan ook ja.

We kennen het ondertussen al allemaal, als er live reporters ter plaatse zijn, gebeurt het wel eens dat er een onnozelaar MOET in beeld komen. Maar sommige mensen overdrijven zodanig in die pose waardoor het lijkt alsof ze toevallig op ieder belangrijk evenement ter plaatse zijn. Met sommige mensen bedoel ik 1 man: Paul Yarrow. Paul Yarrow is al maanden op de Britse televisie, hij is zelfs zichtbaar in interviews uit Maart. En iedere keer heeft hij dezelfde trui aan en iedere keer loopt hij nonchalant in beeld. Er is een blog dat de vele verschijningen in beeld wil brengen. Grappig of ronduit creepy ? Hoe komt hij altijd zo snel ter plaatse en weet hij waar het nieuws hem afspeelt ? Het zijn enkele mysteries die rond de vleesgeworden legende zweven, de Legende van Paul Yarrow ofwel The Observer.

Kortfilmpje over 3 tieners in het hartje van London die worstelen met wie ze zijn, wie ze willen zijn en wie ze zijn geworden… Gemaakt door Rob Chiu, die eigenlijk eerder bekend staat voor zijn Motion Graphics maar als je het mij vraagt, dit smaakt naar meer.

Wat als je wakker wordt en je bevindt zich nog steeds in een droom. Hoe weet je dan nog wat realiteit is en wat droom? Hoeveel niveau’s van dromen kan je aan vooraleer je volledig je grip op de realiteit verliest en je droom als werkelijkheid ziet? Het zijn vragen die opkomen als we naar Inception kijken, de nieuwste van Christopher Nolan.

De man achter Memento en The Dark Knight heeft weer een pareltje voor op zijn CV. Er zijn gigantisch vette knipogen naar The Matrix en James Bond, vreemde combinatie maar het werkt! Leonardo DiCaprio en zijn crew (waaronder Joseph Gordon-Levitt uit 500 days of Summer en Ellen Page uit Juno) acteren alsof hun leven er vanaf hangt. Leo’s getormenteerde personage krijgt de kans om in het reine te komen met zijn verleden en terug te keren naar zijn kinderen. Wat moet hij dan precies doen? Wat is er in het verleden gebeurd ? Het antwoord zou enkel de ervaring vergallen, kijk naar de trailer, trommel wat vrienden op, plof je in de comfortabele cinema-zetel met popcorn of nacho chips en laat het allemaal op je afkomen.

Geloof me, de hype is terecht.

We leven in tijden waarin alles verbonden is met elkaar, we leven in een tijd waar user experience een niet te verwaarlozen factor is in het ontwikkelingsproces. En dan krijgen we zalige producten zoals: Flipboard. Een volledig persoonlijk magazine dat artikels haalt uit je twitter en facebook feed. Alles in een mooi jasje. Meer van dit, alstublieft!

When you hear that trumpet sound
Gonna get up out of the ground
There ain’t no grave gonna hold my body down

Ik ben alweer volledig in mijn Johnny Cash-periode, allemaal dankzij The Johnny Cash Project. Het concept is geniaal, iedereen kan een portret van Johnny Cash tekenen op de site. Er zijn verschillende frames waaruit je kan kiezen en op het eind kan je alle frames na mekaar afspelen en krijg je een videoclip voor Johnny’s laatste single “Ain’t no grave”. Maar daar eindigt het niet bij, je kan ook kijken hoe andere mensen hun frame getekend hebben, je kan erop stemmen, je kan die frame hertekenen. Je kan een stijl meegeven en dan alle frames filteren op die stijl. Ik ben eigenlijk echt volledig van m’n sokken geblazen hoe ze dit gedaan hebben. Hoe ze het zo vlot kunnen maken. Respect! Voor zowel de makers van deze site, als voor The Man in Black.

Voor jullie zit een jongen, zongebruind en uitgeput, met een ontregeld bio-ritme en muggebeten. Maar vooral een jongen die met veel plezier kan terug kijken naar de voorbije dagen. Rock Werchter is voorbij, toch wel één van de beste festivals in Europa. En dit jaar ben ik voor de eerste keer voor het volledige pakket gegaan. We hebben ons toch lelijk mispakt aan het kampeer-gedeelte. Wanneer je 15-jarige kindjes ziet die zich beter hebben voorbereid dan je, dan wilt dat toch iets zeggen. Zo was onze tent véél te klein voor ons beide, waardoor we onze rugzakken moesten buitenleggen als we lagen te slapen. Ongelooflijk riskant maar er is wonder bij wonder niets gebeurd.

Hoogtepunt van het hele festival is voor mij het optreden van Muse. Op de eerste dag. Ik had nooit verwacht dat het zo goed ging zijn. Ik heb ieder liedje luidkeels meegezongen tot op het punt dat mijn stem kapot werd. Toen ik achteraf praatte met een vriendin, zei ze dat ik de stem van Kabouter Wesley had. Go figure. Faithless gaf ook een zalig optreden, enkel jammer dat ze na Muse kwamen, waardoor de vergelijking snel gemaakt werd.

Vrijdag was ronduit een veel te hete dag om optredens te volgen. Ik heb nog eventjes Paramore gaan meepikken en ik was aangenaam verrast. En dat is niet alleen omdat de lead zangeres een hete brok vlees is die mijn bloed sneller deed stromen naar een lichaamsdeel die daar goed gebruik van maakt ( ik heb het over mijn hart, pervert ! ). ’s Avonds waren The Editors geniaal en Green Day nog genialerster…ofzoiet. Alhoewel ik moet eerlijk zijn dat Green Day geen optreden gaf, maar een show. Een entertainende show, dat wel.

Hoogtepunten zaterdag waren Pink en Rammstein, alhoewel ik eerlijk moet zeggen dat ik teleurgesteld bent in Rammstein. Ze hebben een hoop hits laten liggen en speelden wat recenter werk. Recenter werk, dat jammer genoeg niet zo echt aansloeg bij het publiek. Maar er was genoeg spektakel om ons geboeid te houden. Een meisje vertelde me nog: “Een hoop gespierde mannen in olie zien, wat heb je nog meer nodig…” Mijn gedachten dwaalden af naar een andere act met oranje haar en high school lyrics, moest zij nu es in olie…Mijn gedachten dwalen nu wel erg af, laten we gewoon samenvatten dat het een geslaagde editie was. Met the good, the bad & the ugly, voor iedereen wat wils!

Iedere deviner zal het beamen, vanaf het moment dat de opdrachten er zijn en het besef er komt van wat een shitload aan werk er voor de boeg staat. Vanaf dat moment verlaten die opdrachten je gedachten nooit. Ze zitten er altijd in een hoekje te wachten en bij iedere activiteit roepen ze: “EN WIJ DAN ?!”. Je bent er continu mee bezig en soms frustreert het je mateloos. Maar dan komt het moment dat je kan een project afronden en dat gevoel is de zaligheid zelve. Op voorwaarde dat je eigenlijk echt trots bent op je werk natuurlijk. En trots ben ik, absoluut! Wanneer je uren slaap laat om verder te werken en mensen je zien en opmerken dat je lijkt als een man die al maanden in de bosjes leeft maar je kan op het einde van de dag een project voorleggen waar je absoluut achter staat, it’s all worth it!

Eergisteren heb ik de laatste hand gelegd op mijn voorlaatste eindopdracht van het 2e jaar Devine. De opdracht was om een website te maken waarop mensen een product kunnen volledig naar de hand zetten, het product kunnen bestellen en andere opgemaakte producten bekijken. Het product mochten we zelf volledig kiezen, ik ben gegaan voor vintage koelkasten. Je kan de koelkast volledig opmaken en bestellen, je kan andere koelkasten bekijken en je kan meedoen aan een wedstrijd. Voor de geeks onder ons die willen weten waarop dit gebouwd is, ik maakte gebruik van het Flex framework.

Ik heb dit project trouwens ingezonden voor ADAA, ik ben benieuwd hoe ver ik geraak met dit. Het is altijd interessant om je te meten met andere studenten op een internationaal vlak.

Ik ga nu wel eventjes schaamteloos reclame maken voor de richting Devine en voor mijn medestudenten. We kregen de opdracht om een magazine te maken voor een touch device ( iPad-toestand ) en er zijn echt pareltjes uit de bus gekomen. Eén voor één zijn ze geniaal en uniek op hun eigen manier. Check them out, yo’ !

door Thomas De Backer en Jeroen Dewaele

door Wouter De Loose en Gwendolyn Matthys

door Thomas Heylen en Fabian Meul